تاریخچه بیمارستان

در سال ۱۳۸۰ تیمی ۱۲ نفره از پزشکان حاذق، مجتمع پزشکی سهند را تاسیس نمودند. در طی سالیان آتی، یعنی در سال  ۱۳۸۴ الی ۱۳۸۵ پس از اوج گرفتن فعالیت های مجتمع، هیئت موسسان به این نتیجه رسیدند که مجتمع سهند به علت بالا رفتن تقاضا و حجم کاری زیاد دیگر پاسخ گوی نیاز گیرندگان خدمت نبوده و می بایستی به صورت گسترده تر به ارائه خدمات پرداخت، بنابراین به تدریج ایده تاسیس یک بیمارستان مجهز شکل گرفت.

از میان ۱۲ نفر سرمایه گذار اولیه ۶ نفر به عنوان هیئت موسس انتخاب گردید و برای تاسیس بیمارستان برنامه ریزی های لازم صورت پذیرفت.

این پروژه نیازمند صرف هزینه، زمان بسیار و تشکیل جلسات متعدد داشته و در سال ۱۳۸۵شرکت ابوریحان طب آریا جهت پشتیبانی فعالیت های پروژه  با تلاش هیئت مدیره ( به مدیریت جناب آقای دکتر خلیل نژاد) تاسیس گردید.

اولین گام برای تاسیس بیمارستان، یک مکان یابی بهینه و اصولی بود. هیئت موسسان با در نظر داشتن شرایط اقتصادی، قیمت زمین، دسترسی به شبکه حمل ونقل، آلودگی محیط، خاک منطقه و امنیت طبیعی در برابر خطراتی چون سیل و زلزله، فاصله از مراکز درمانی دیگر، تراکم جمعیت و … نهایتا پس از ۸ ماه مطالعه و بررسی منطقه ۲۲ انتخاب را انتخاب نمودند.

ساخت بیمارستان در منطقه۲۲ شهرداری، که در شمال غرب تهران واقع شده است، تنها منطقه دارای الگوی شهر سازی و معماری در کشور می باشد. با وجود بیش از ۱ میلیون نفر جمعیت پیش بینی شده در طرح تفضیلی و قرار گیری بیمارستان در مسیر بزرگراه ها (بزرگراه تهران- کرج ، بزرگراه همت ، بزرگراه تهران- شمال ، بزرگراه رسالت و بزرگراه آزادگان)، این بیمارستان منحصر به فرد گردیده است.

با پیگیری های مستمر هیئت مدیره در سال ۱۳۸۶ موافقت اصولی برای تاسیس بیمارستان از وزارت بهداشت اخذ گردید. در ابتدا فرض بر تاسیس یک بیمارستان ۱۰۰ تختخوابی بود که در شهریور ۱۳۸۶ به ۱۲ نفر و ۲ ماه بعد به ۳۰ نفر سهام واگذار گردید. لکن پس از گذشت چند ماه هیئت موسسان به این نتیجه رسیدند که بیمارستان دارای قابلیت های بیشتر بوده و امکان ارتقاء بیمارستان به ۲۰۰ تختخواب وجود دارد، لذا موافقت اصولی پس از انجام مراحل اداری و قانونی برای تاسیس یک بیمارستان ۲۰۰ تختخوابی اخذ گردید.

در همان سال نقشه های بیمارستان آماده و در اواخر سال مجوز گود برداری از شهرداری اخذ گردید.

نهایتا پس از اخذ مجوز در خرداد ۱۳۸۷ گودبرداری با حضور جناب آقای دکتر قالیباف شهردار محترم تهران انجام گردید و اواخر سال کار ساخت و ساز بیمارستان را آغاز نمودند.

از نکات مهم و قابل توجهی که  در ساخت بیمارستان تریتا می توان ذکر کرد، تشکیل تیم فنی و اجرایی برای راه اندازی پروژه بود. این اقدام بدان جهت صورت پذیرفت که هیئت مدیره لازم می دانستند که برای سرعت بخشیدن به پروژه به صورت دائم و مستمر با مدیران و کادر تیم فنی در ارتباط باشند. جالب توجه است امکاناتی که خارج از توان و محدوده منابع تیم فنی می بود با همت و تلاش خود هیئت موسسان ایجاد می گردید. برای مثال کارخانه منتخب فاقد امکان تولید بلوک های ضد حریق بوده و با حمایت ها و پیگیری های هیئت مدیره، خط تولید بلوک ضد حریق را جهت به کارگیری در بیمارستان به کارخانه مزبور اضافه نمودند.

نام «ایران» از واژه ایران ویج یعنی سرزمینی که آریائیان در آن سکونت دارند سرچشمه گرفته است. آریائیان به اقوامی گفته می شد که در اطراف دریاچه مازندران در شمال سلسله جبال البرز تا جنوب شوروی و مرز چین و اطراف دریاچه سیاه، با زندگی دامداری روزگار می‌گذرانیدند و از حدود پنج هزار سال پیش در اثر ازدیاد جمعیت و کاهش مرتع، برای چرای دامهایشان بخشی به غرب رفته و اروپائیان را تشکیل داده اند و گروهی به جنوب مهاجرت کرده و در هند و ایران منتشر شدند و در مجموع تمدن ها ی آریایی را بنیاد نهادند. اقوام «آریایی» خود را «آزاده» می‌دانستند از این رو فرنام نام خود را «آریا» که معنی آزاده می‌دهد، برگزیدند. اینان قومی بسیار سخت کوش و فرهنگ ساز و مدنیت گستر بودند. از دیدگاه زبان شناسی، گویش آنان زبانی بود که امروز زبان هند و اروپایی نامیده می شود که بعدها تکمیل تر شد سانسکریت نامیده شد که ریشه زبانهای لاتین، اروپایی، انگلیسی، آمریکایی و هندی می باشد .

واژه پزشک از ریشه واژه ایران باستان « بنیشه زو Baeshazu » است که در زبان پهلوی به بزشک و امروزه به واژه «پزشک» تغییررویش یافته است . بنیشه زویا پزشک مفهوم «آسیب زدا» دارد. واژه « مار » به مفهوم جست و خیز و چالاکی است و چون ایرانیان «مار» را همواره سالم و با جست و خیز مشاهده می کردند این نام را بر این موجود گذاردند و کسی را که به کسالت دچار می شد « بیمار » یعنی بدون جست و خیز نامیدند و بیمارستان را جایی میدانستند که پزشکان با تدابیر بایسته و درمانهای لازم این جست و خیز را به بیمار باز می گردانیدند. در عین حال واژه بیمار از دو بخش« بیم » و « آر » نیز درست شده است که فرد بیمار را از افراد سالم جدا می نماید و همه افراد سالم را بر آن می دارد که از بیمار،خود را جدا نگاه دارند و کلمه بیمه نیز از این واژه سرچشمه گرفته است.
تاریخ گویای این راستی است که نیاکان با فرو شکوه ما ایرانیان، از نخستین ملت هایی بوده اند که خردمندانه به جهان نگریسته و با شناخت انسان و طبیعت به بسیاری از رازها پی برده و به دانش پزشکی دسترسی یافته اند. به گونه ای که در اسناد ایران باستان به پنج دسته پزشک اشاره می نماید:

  1.  اشو بئشه زو اوستایی ( Aso-baesaza) یا پزشکی که به کمک قانون مقدس اشا بیمارانش را درمان می کند.
  2. داتو بئشه زو (Dato-baesaza)  یا پزشکی که به کمک قانون درمان می کند کسی است که روش درمانی او به کمک ‹‹داتا›› (قانون – داد – حق) و کاربرد روشهای مخصوصی بوده و وظایف درمانی ویژه ای را به بیماران خود فرمان می دهد. در زمره این روشها و قوانینی ‹‹برشنوم›› (Baresnum) را می توان ذکر کرد.
  3. کرته بئشه زو اوستایی ( Karato-baesaza) یا پزشکی که به کمک کارد درمان می کند کسی است که روش درمانی او با کمک آلات و ابزار جراحی که او برای درمان جسم بیماران به کار می برده، انجام می گرفته است. 
  4. ارور بئشه زو اوستایی ( Urvaro-baesaza) یا پزشکی که به کمک عصاره گیاهان و داروها بیماری های بیماران خویش را درمان می کرده است، او کسی است که روش درمانی اش به کمک شیره گیاهان انجام می شده است.
  5. مانتره بئشه زو اوستایی ( Maoro- baesaza) یا پزشکی که به کمک و وردهای مقدس و آسمانی درمان می کرده است. او کسی است که روش و هنر درمانی اش به وسیله زمزمه کلمات آسمانی و قطعات اوستایی که برای نیروهای درونی وسلسله اعصاب و فاکتورهای روانی انسان درمان بخش و فوق العاده مؤثر می باشد،

در کتابها و اسناد ایران باستان به پزشکی به نام Treata اشاره می شود که نخستین پزشکی است که در تاریخ اسطوره ای ایران از حدود بیش از پنج هزار سال پیش، کارد بدست گرفته و به جراحی پرداخته و در این سرزمین مکتب پزشکی « SAENAMARAGHA سئنه مرغه» که باستانی ترین مکتب پزشکی در ایران و شاید در جهان بوده است را بنیاد نهاده است. بطوری که همه پژوهشگران بر این باورند که واژه انگلیسی Treatment نیز از نام پرافتخار این پزشک ایرانی آریایی برخواسته است. فردوسی که سر چشمه داستانهای اسطوره ای شاهنامه را از روی نامه های باستان به ویژه خداینامک برگزیده است، این مکتب پزشکی اوستایی را به مکتب سیمرغ تغییر نام داد و بر این باور بود که پیروان این مکتب از نخستین کسانی بوده اند که برای اولین بار در جهان «رستم» را با عمل جراحی «رستم زایی» از شکم مادر یعنی رودابه پیروزمندانه خارج نموده اند ، بطوریکه مادر این پهلوان ایرانی نیز سالم مانده است.

امید است که همه بخردان و اندیشمندان و فرهنگ دوستان با تکیه بر این دانسته های راستین تاریخی به خودباوری بیشتر نائل گردیده و به ویژه پزشکان که از والاترین مقام انسانی برخوردار می باشند از این پس نام «تریتا» را به یاد داشته و با سربلندی و افتخار تمام، واژه « رستم زایی » ایرانی را جایگزین کلمه «سزارین» نمایند.

 

هیئت مدیره بیمارستان تریتا – فروردین ۱۳۸۷